دسته: وادی قران

و من اعرض عن ذکری فان له معیشه ضنکا و نحشره یوم القیامه اعمی.

هرکس از یاد من رویگردان شود، زندگی سخت و تنگی خواهد داشت و در روز قیامت او را نابینا محشور می‌کنیم.

سوره مبارکه طه آیه ۱۲۴ ادامه خواندن “زندگی سخت، جزای فراموشی خدا”

وقتی آیه نازل شد، پیامبر صل‌الله‌علیه‌و‌آله فرمودند: «این آیه از تمام دنیا نزد من محبوب‌تر است” (۱)
“انا فتحنا لک فتحاً مبینا”
…
خوشحال بودند که بالاخره می‌توانند بروند مکه.
شش سال بود خانه و زندگی‌شان را رها کرده بودند و آمده بودند مدینه؛ شش سال بود که میزبان مهاجران مکه بودند.

همه آماده شده بودند تا با پیامبر به مکه بروند و اعمال عمره به‌جا بیاورند؛ یک هزار و چهارصد نفر بودند، احرام بستند.
بیست کیلومتر مانده به مکه ایستادند، مشرکان اجازه‌ی ورود ندادند.
سفرای دو گروه رفتند و آمدند و پیغام بردند و آوردند تا قرار شد ده سال جنگ بین آن‌ها قطع شود و مسلمانان به مدینه برگردند و سال بعد بیایند طی سه روز، عمره به‌جا بیاورند.

پیامبر دستور دادند همان‌جا قربانی کنند و سر بتراشند و از احرام خارج شوند.
بعضی ناراحت بودند، فکر می‌کردند شکست خورده‌اند، سخت بود برایشان باور برگشت به مدینه؛ که این همه راه آمده‌اند و باید ردون وارد شدن به مکه از احرام خارج شوند و برگردند.
ولی نمی‌دانستند که آیات‌ی نازل می‌شود که “صلح حدیبیه” را فتح بزرگ می‌نامد، صلح‌ی که زمینه‌ی فتح بزرگ‌تر مکه، دو سال بعد، را فراهم کرد.
انا فتحنا لک فتحاً مبینا
سوره‌ی مبارکه فتح. آیه یک

(۱) مجمع البیان/ جلد ۹/ صفحه ۱۰۸