یه مادر، وقتی بچه میاره، وقتی سال‌ها بچه‌شو با مهر و عطوفت بزرگ میکنه، وقتی هرچی مهربونی و عاطفه داره نثار بچه‌اش میکنه؛ هیچ‌وقت آن بچه رو رها نمیکنه، تنهاش نمیذاره، مخصوصاً در شرایط سخت و مشکل. آن بچه همیشه امیدِ حمایت مادرشو داره هرچقدر هم بزرگ شده باشه.
“اصلا تقصیر خود مادره که بچه‌شو انقدر در ناز و آرامش و مهربونی بزرگ کرده.”
«الهی کیف آیس من حسن نظرک لی بعد مماتی و انت لم تولنی الا الجمیل فی حیاتی»
مناجات شعبانیه