ارتباط برقرار کردن و تماس با دیگران، یکی از ضروریات زندگی انسانی است؛ یعنی هر فردی در زندگیاش این نیاز را دارد، حال به هر ضرورتی.
گاهی این ارتباطگیریها غیر از جنبه شخصی و خصوصیاش، بازده اجتماعی و فراشخصیاش بیشتر است.
مثلاً ارتباطگیری با افراد مختلف برای انجام کار یا پیشبردن پروژهای. اینکه با ارتباطگیری با افراد مرتبط به روند کارها سرعت بیشتری بدهی. حتی گاهی این ارتباط با افراد خارجی و غیر ایرانی لزوم پیدا می کند. اینکه برای یک کار بینالمللی بتوانی با چند نفر غیر ایرانی ارتباط بگیری و به کمک آنها، برنامههایی که در نظر داری، پیش ببری.
مثالی از این نوع ارتباطگیری که در ذهن خودم است، مربوط به “محاصره غزه” است؛ روزهایی که غزه در محاصره کامل اسرائیل بود (وهمچنان هست) اعتراضات، تجمعها، راهپیمایی و شعارهای داخلی در هر قشر و حوزهای (مجازی، حقیقی، دانشگاهی، مردمی) وجود داشت؛ ولی در همین فضای مجازی اگر اعتراضات بین المللی میشد (مثل صفحات اعتراض مجازی که به سه زبان نوشته میشود و کاربران آن را امضا میکنند) و با هماهنگی بین کاربران معترض به اسرائیل، در سراسر جهان انجام میگرفت، به احتمال زیاد اثر و بُرد بیشتری داشت.
ضعف در ندانستن زبان، یکی از معضلات بسیار بزرگ ماست، چه در محیط مجازی و چه حقیقی. در محیط مجازی کم بودن وبلاگ ایرانیها به زبان انگلیسی، بطور کاملاً آشکاری نمود دارد. این معضل در سایتهای اجتماعی و فرومها هم مشخص است؛ تعداد اشخاصی که با افراد مجازی دیگر زبانها در تعامل هستند، خیلی کم است. (شاید هم زیاد هستند و من خبر دقیق ندارم)
چند باری که به کشورهای عربستان و عراق رفتهام، هر بار که میدیدم اعراب که از کشورهای مختلف هستند، می توانند به راحتی با هم ارتباط برقرار کنند و صحبت، حسرت میخوردم که چرا ما نمیتوانیم به راحتی با آنان در ارتباط و تعامل باشیم. صحبت و بحث کنیم و بیشتر درباره هم بدانیم.
هفته پیش، موقعیتی پیش آمد و به دیدار “آقا” با طلاب غیر ایرانی در قم رفتم. غیر ایرانیهایی که در قم و مشهد مشغول به تحصیل بودند. اکثریت، فارسی را بلد بودند ولی بودند کسانیکه هنوز فارسی بلد نبودند و ارتباط و صحبت کردن با آنها برایم خیلی سخت بود؛ یا دست و پا شکسته با انها صحبت میکردم یا مجبور بودم از یک نفر که هم زبان من را میداند هم زبان طرف مقابل را، به عنوان مترجم، کمک بگیرم و باز به لزوم دانستن زبان، پی بردم. (حاشیهای که برای این دیدار نوشتم را، از اینجا میتوانید بخوانید)
در این دیدار فرصت را غنیمت شمردم و از چند نفری که گفتند ایمیل دارند، آدرس پست الکترونیکیشان را گرفتم برای چند نفری ایمیل زدم و منتظر جواب هستم. به نظرم از همین موقعیتها باید استفاده کرد. مخصوصاً کسانیکه با اعتقاد و اهداف ما همسو هستند و میتوانند در موقعیتهای مورد لزوم، به کار بیایند و یاریمان کنند ولی باید بیشتر شود این تعاملات. هرکدام از ما کاربران محیط مجازی، باید حداقل به تناسب دوستی و آشنایی با بیست کاربر ایرانی، با یک کاربر غیرایرانی، آشنائی و ارتباط داشته باشیم؛ و این لازم است و ضروری.
منم همین مشکلو داشتم میرفتم اون وره آب!! جالبیش اینجاس که اونا(البته اونایی که مایه دارن) زبانشون فوله!! بعد میگن کن یو اسپیک انگلیش؟!؟! بعد تو میمونی چی بگی که بابا عربیم مث ادم بلد نیستم! حالا بیام با توی عرب، انگلیسی بحرفم؟!؟ :دیییییییییی
هو الرئوف الرحیم…
سلام دوست عزیز
زیبا مینویسی فقط برام عجیبه
این صفحه وبتونه؟اخه ادرسش عجیبه آی آر داره
نیدونم شاید از این صفحه های پولی باشه
در پناه امام زمان-عج پیروزو موفق باشی
یاحق
سلام
ممنونم. اینجا یعنی وادی، وبلاگ شخصی است که دامنه آیآر داره.
چیز عجیبی که نیست اصلاً
موفق باشید
movafagh bashin
یه صحبتی با چند تا عرب میخواستم داشته باشم
خوندن این پست یاد اوری کرد بهم…ممنون 🙂
در کل روابط عمومی بالا خوبه…
ینی نمتونم بگم صد در صد خوبه…
خوبیش از بدیش بیشتره 🙂
و من الله التوفیق