_ باورت میشه هفت سال تموم شد، رفتیم تو هشت سال!
_ نه بابا، شش تموم شد، رفتیم تو هفت سال.
_ نه، هفت تموم شد. ببین! نود تا نود و یک، یکسال؛ نود و یک تا نود و دو، دوسال؛ … نود و شش تا نود و هفت، هفت سال. پس هفت سالمون تموم شد وارد هشت سال شدیم!
_ چقدر زود …
و باز هم، سهخردادی دیگر آمد
خدایا شکرت
عادت دارم وقتایی که میخوام برم مسافرت، وقتی از در خونه میام بیرون و سوار ماشین میشم، چند ثانیهای زوم میکنم روی درب و دیوارهای خونمون و نگاهشون میکنم و توی ذهنم میگم خدافظ خونه، وقتی دوباره میبینمت که برگشته باشم؛ آنروز صبح هم وقتی از در خونه آمدم بیرون و توی ماشین نشستم، برگشتم و به خونه نگاه کردم …
وقتی رسیدیم قم، حدود یک ساعت و نیمی زمان داشتیم تا ساعتی که بهمون وقت داده بودن، برای همین مستقیم رفتیم جمکران.
حدود ساعت یازده و چهل و پنج بود که رسیدیم به دفتر “آیه الله وحید” غیر از ما، آدمهای دیگهای هم آمده بودن که همه داخل حسینیه بزرگی نشسته بودن، ما هم رفتیم و داخل حسینیه نشستیم و منتظر. هر یک ربع یکنفر میآمد و اسم دو تا خانواده را میخواند و عروس داماد و خانوادههاشون پامیشدن و میرفتن برای خواندن خطبه عقدشان.
فکر کنم پنجمین خانوادهای که صدا کردن، ما بودیم. وارد دفتر شدیم؛ یه چند دقیقهای صبر کردیم تا خانواده قبلی مراسمشان تمام بشه و بعد ما وارد اتاق کوچیکی که آقای وحید نشسته بودن شدیم.
آقای وحید روی یک صندلی نشسته بودن و آقای کلباسی در کنارشون روی زمین و دور تا دور آن اتاق کوچیک هم صندلی گذاشته شده بود. اسمهامون و مبلغ مهریه و توافقات دست آقای کلباسی بود؛ آنها را خواندند و توافق طرفین را گرفتندو از آقای داماد هم خواستن که مدت باقی مانده صیغه محرمیت را ببخشند و بعد رو به من کردند و گفتند که به آقای وحید وکالت بدهید برای خواندن خطبه و آقای داماد هم به آقای کلباسی وکالت داد … وکالت ها که گرفته شد، شروع کردند به خواندن خطبه …
قرانی را باز کرده بودیم و با هم سوره “یاسین” را میخوندیم. یس و القران الحکیم انک لمن المرسلین علی صراط المستقیم تنزیل العزیز الرحیم …
ما قرآن میخواندیم و آنها خطبه عقدمان را … خطبهی آسمانی را
با ضمیرها و فعلهای مختلف خطبه را میخواندند … آجر آجر خانه میساختیم …
… و جعلنا فیها جنات من نخیل و اعناب و فجرنا فیها من العیون
سعی میکردم اسم همه کسائیکه بهم گفته بودن موقع خوانده شدن خطبه براشون دعا کنم را، یادم بیارم و دعا کنم … چشمهام را برای چند ثانیه بستم … خطبه میخواندند …
سبحان الذی خلق ازواج کلها مما تنبت الارض و من انفسهم و مما لایعلمون … الا رحمه منا و متاع الی حین
خطبه میخواندند … قران میخواندیم
الم اعهد الیکم یا بنی آدم ان لا تعبدوا الشیطان انه لکم عدو مبین و ان اعبدونی هذا صراط المستقیم
… هنوز داشتم قران میخواندم و فکر میکردم که تبریک گفتند و تبریک …
چند دقیقه ای هم صحبت کردند و سه توصیه برای تضمین زندگی بهمان کردند. اول نماز اول وقت دوم خواندن دعای عهد هر روز بعد نماز صبح و سوم خواندن سوره یاسین و هدیه آن به حضرت زهرا سلام الله علیها هر روز …
دعای خیر و آرزوی زندگی پر برکت و … آمدیم بیرون …
مثل آدمی بودم که یک موضوعی را مدتهاست پذیرفته و باورش کرده ولی دوباره در موقعیتش هنگ میکنه و زمان را نمیفهمه. یک حسِ قشنگ و ناشناخته.
عهد دائمیمان و صیغه همیشگیمان خوانده شده بود. سهٔ سهٔ نود
دعا کنید برایمانهرکداممان یا این صحنه را حضوری یا از طریق تلویزیون دیدیم یا اینکه شنیدیم که سر سفره عقد، وقتی عاقد داره خطبه میخونه و میخواد از عروس خانم وکالت بگیره، بعد از خوندن دفعه ی اول، حضار گرامی با هم میگند “عروس رفته گل بچینه” و بعد از بار دوم هم میگند “عروس رفته گلاب بیاره” (چند هفته پیش هم صداوسیما یک گزارش از بین الحرمین پخش کرد و یک سفره عقدی که در آنجا انداخته بودند! و حضار بعد از دفعه اول با هم گفتند :”عروس رفته زیارت!!” و نوع جدیدی از این تعارف و دروغ را نشون دادند)
این جمله ها شاید بگیم که شایع شده است و دیگه در فرهنگمان جا افتاده ولی اولا من فلسفه اش را اصلا نمیدونم و هرچی هم فکر میکنم نمیفهمم که این جملات را برای چی میگند و هم اینکه گفتن این جملات را درست نمیدونم.
– ممکنه فلسفه اش را اینطوری تعبیر کنند که عروس باید حیا داشته باشه و همون دفعه اول از ذوقش “بله” نگه، که این هم به نظرم تعبیر مسخره و خیلی سطحی هست که درباره شخصی که حداقل یک هفته فکر کرده و تصمیم گرفته، گفته میشه –
درست نبودن این جملات را هم از این جهت نوشتم که، وقتی عروس خانم سر سفره عقد نشسته و با حضار و مهمان ها، چند سانتیمتر فقط فاصله داره، چرا باید دروغ گفته بشه؟ چرا باید اول زندگی و نقطه اوج و بهترین لحظه دو نفر، با دروغ و یک حرف و جمله ای که راست نیست، شروع بشه؟
این سوال هم البته برمیگرده به همان فلسفه این کار و سنت!!!
در زندگی و عرف امروزه جامعه ی ما، کم سنت و عرف های مسخره و غیراسلامی و بی اساس دیده نمیشه، این هم یکی شان است که به ذهنِ یکی از دوستان رسیده بود و من اینجا نوشتم.