کتاب، خاطرات پنج سال زندگی در هندوستان است؛ خاطراتِ علیرضا قزوهی شاعر که پنج سال رئیس مرکز تحقیقات فارسی رایزنی فرهنگی ایران در هند بود.
خاطراتی که اگر چه جالب و جدید بود ولی بخاطرِ کوتاه بودن روایتها و گاها تکرار چندباره یک مساله، کمی از جذابیتش برایم کم شد. روایتها طوری تنظیم شده بودند که انگار آقای قزوه در همان سالهای ماموریت بعضیشان را نوشته و در مجله یا روزنامهای بصورت هفتگی چاپ کردهاند و حالا بعد از گذشت چند سال، تصمیم گرفتهاند کتابی از آن سالها و تجربیاتشان منتشر کنند؛ روایتهای خُرد را از مجله و روزنامه و دفترهای شخصی جمع کردهاند، چند روایتی هم با افعال گذشته* نوشتهاند و موضوعی آنها را تفکیک کرده و کتاب کردهاند!
یعنی این خاطرات پارهپاره حتی بر اساس زمان و سالهایی که ایشان در هند بودند نیز مرتب نیست؛ آنچه من حدس میزنم این است که بر اساسِ یک ترتیبِ نامرتبی از موضوعات پیش میرود. ترتیبی که بعضی مواقع اذیتکننده میشود. مثلا شما چندین صفحه پشتِ سرهم خاطراتی دربارهی مواجهه با میمونها در هند میخوانید که یا خاطرات خود قزوه است یا شنیده شده از دوستانشان!
ولی کتاب خاطرات جذابی دارد که بعضا با بذلهگویی و روحیهی شوخ آقای قزوه بیان میشود؛ از روایت مُردهسوزی هندوها و حرکات امیریاسفندقه تا پیدا کردن قبر شاعران کشمیری زیر زبالهها و علفها.
روایتهای کتاب از جهتی دیگر هم برای من اهمیت داشت. سفرنامهها و کتابهایی که درباره مردمانی دیگر نوشته میشوند اصولا حاصلِ یک دوره کوتاه مدت دیدن و بودن در میانِ آن مردمان و سرزمینشان است، ولی این کتاب خاطرات کسی است که پنج سال در هندوستان بوده و شهرها و مردمان و فرهنگهای مختلف آن را دیده و آنها را زندگی کرده است. پس قضاوتها و تعاریفش از زندگی مردمانِ شبهقاره از واقعیتِ آنها خیلی دور و صرفا بر اساسِ احساسات نیست.
در کل پیشنهاد میدهم اگر میخواهید درباره “حاشیههای” فعالیتهایی که در حوزه زبان فارسی در هند میشود، درباره برخی مراسم فرقههای هندی، دربارهی شیعیان هند و خاطراتی دوستانه درباره برخی شاعران و نویسندگان بدانید، این کتاب را بخوانید.
“قطار مهاراجه” را سوره مهر در سال نود و چهار منتشر کرده است.
قیمتِ پشتِ جلدِ کتابِ من، نه هزار تومان است.
- بعضی روایتها با افعال ماضی است و برخی افعال مضارع، و این مساله نیز خواننده را اذیت میکند.