چند روز قبل به دعوت جناب هابیل و برای شرکت در موج وبلاگی ۱۴ خرداد، خاطره ای که یکی از اقوام برایم تعریف کرده بود را نوشتم.
خاطرات ایشان از دوران تحصیل در نجف و تشرف به آستان امام، زیاد بود و نوشتن همه ی آنها در وبلاگ میسر نبود.
تصمیم گرفتم یکی دیگر از خاطراتی که بیان کننده یکی از خصوصیات امام بود را بنویسم.
امام (ره) مقید بودند که هر شب به حرم مشرف شوند.
یکی از مراقبین تعریف میکرد که یکی از شب ها مطلع شدیم از لحاظ امنیتی صلاح به بیرون آمدن امام نیست و با کسالتی که داشتند، بهتر است در منزل بمانند.
یکی از دوستان به امام گفت بهتر است امشب به حرم نروید و از دور و پشت بام منزل زیارت کنید؛ زیارت که دوری و نزدیکی ندارد.
امام لبخندی به ایشان زدند و با روی خوش گفتند : این روحیه‌ی عوامی را از ما نگیرید. بگذارید از نزدیک مشرف شویم.
