زمانیکه نعمتی را داری و همیشه در کنارت حسش میکنی، قدرش را نمیدانی.
اصلا گاهی اوقات یادت میرود شکر کنی به خاطر بودن این نعمت در کنارت.
تلنگر و یادآوری کافیست تا یادت بیفتد که باید قدرش را بدانی و شکر کنی خدا را، بهخاطر وجود او.
“مادر”
طی دو ماه اخیر، دو نفر از دوستانم مادرانشان را از دست دادند و برای همیشه از نعمت بوسه زدن بر دستهای مادر محروم شدند.
به سایهی عزیز و زهرا تسلیت میگویم؛ میدانم صبور هستند ولی طلب صبر و وسعت روح برایتان از خداوند طلب می کنم.
روح مادرانتان قرین رحمت الهی باد انشالله
—————————————————-
الان که دارم اینها را مینویسم اذان صبح دارد از بلندگوی مسجد محل گفته می شود. خدا همهٔ ما را، به حق رحمانیت خودش، رحمت کند انشالله